10 maand terug stapten we voor het eerst de zaal binnen op de maandagavond, met meer
enthousiasme dan volleybal-knowhow. 12 dames, nieuw binnen de vereniging en nieuw in de sport.
Wonder boven wonder had de club in de zomer 2 enthousiaste trainers weten te vinden voor deze
groep volleybalvreemde dertigers (twintigers van geest); onze Huub en Gees.
De druk zat er direct op bij de trainers, want ook voor ons team ging de competitie direct van start.
Voor de trainers was dit seizoen ongeveer hetzelfde als iemand leren fietsen tijdens de Tour de
France.
Maar hier draaiden de trainers de handen niet voor om en voortvarend werden alle
volleybaltechnieken uit de kast getrokken. Deze spoedcursus volleybal viel ontzettend in de smaak,
met als absolute favoriet het partijtje als afsluiter van iedere training.
We leerden ook dat dit het meest uiteenlopende trainersduo is, maar daardoor volledig
complementair aan elkaar. Huub gedreven, gericht op techniek en rechtdoorzee en Geeske voor rust,
aanmoediging en nuance. Waar Huub soms het streven leek te hebben ons klaar te stomen voor de
landelijke divisie was Geeske vooral blij met alle ballen die we in de lucht wisten te houden.
Via deze weg willen we de beide trainers ontzettend bedanken voor hun inzet, enthousiasme en
geduld dit seizoen. Dank voor alle trainingen, alle uitleg, de herhaling van diezelfde uitleg en de
herhaling van de herhaling daarvan. Het kosste jullie een jaar voordat de voetballers onder ons het
wegtrappen van de onbereikbare ballen hadden afgeleerd.
Jullie hebben je over ons ontfermd en met oprechte betrokkenheid wegwijs gemaakt in de sport.
Na enkele weken stond de teller op 16 spelers. Dus van 1 recreantenteam gingen we naar 2 teams in
de competitie. De gemiddelde leeftijd in onze competitie blijkt ‘iets’ hoger dan de onze, maar dat
mag de pret niet drukken. Al moeten we toegeven dat het gevoel om te verliezen van een groep
pensionado’s met een leuke verzameling van grijze kapsels, leesbrillen en gewrichtsproblemen nog
niet went.
Sporadisch wisten we dit jaar een set te winnen, dus het was een feestje toen we ons eerste
wedstrijdzege pakten tegen de Menamer Feintsjes.
Met steeds een beetje meer techniek en controle in het spel wisten we de wedstrijden zo aan het
einde van de zaalcompetitie steeds vaker spannender te maken.
Er is veel geleerd dit seizoen. Ieder zijn eigen uitdagingen, maar allemaal met 100% inzet. Daar waar
menig speler veel moest oefenen om de bal vanaf de achterlijn over het net te krijgen, moest ons
Jerommeke Beimers leren om op halve kracht te bewegen om de ballen binnen het veld te houden.
Na de zaalcompetitie zijn we ook met 2 teams gestart met ‘beachen’ (we doen lekker mee in het
volleybaljargon). Hadden we net de spelregels scherp, blijken de regels bij beachvolleybal weer heel
anders. Maar ook hier leren we snel en eerlijk is eerlijk, het beachvolleybal vinden we minstens zo
vet als het volleybal in de zaal. Lekker duiken en met de ogen en onderbroek vol zand weer richting
huis.
Als klapstuk van dit eerste seizoen, vertrokken we met het (bijna) voltallige team naar Ameland voor
het befaamde lycurgus toernooi. Ons logistiek manager had een perfect onderkomen gefikst en de
gehele groep voorzien van de nodige toernooi-informatie.
Na de eerste feestavond en een heerlijk ontbijt in hotel de klok, vertrok ons paarse legioen richting
Klein Vaarwater voor de eerste wedstrijddag. ‘Wat niks is, mot wat lieke’, dus wij hebben ons door
een groep sponsoren laten trakteren op mooie trainingsvesten en shirts. Waarvoor dank!
Onder perfect weer hebben wij genoten van een 1e dag vol zonnebaden en volleybal, wat bij vlagen
echt wel heel goed ging. De tweede feestavond geopend met 12 pizzadozen achterop op zoek naar
het vlot van Nel. Nadat zij de nacht ervoor tevergeefs rondjes had gefietst op zoek naar dit voor haar
nostalgisch vlot, wisten we het nu wel te vinden. Heerlijk pizza gegeten met een borrel bij het meer,
waar onze Nel, blij als een kind, heen en weer kon varen naar het eiland.
We hadden de eerste avond geleerd dat het niet cool was om voor 10 uur in de feesttent te zijn, dus
eerst op naar de dames 2/3 voor gezelligheid en shotjes. Daar haakte ook de rest van de vereniging
aan. Na de nodige versnaperingen met de club-maten richting de tent.
Na wederom een mooie avond, zat nu niet iedereen fris bij het ontbijt.
Dus op karakter richting de 2e toernooidag. Zo moest Anne, die ‘s nachts als een BMXer een pirouette
had geprobeerd op de elektrische fiets, met enkele kneuzingen het veld in.
Helaas bleek voor onze kleine krullenbol al snel dat zij zichzelf ‘s nachts had overschat. Genoodzaakt
het toernooi vroegtijdig te verlaten vertrok ze met 26 graden in haar jas richting vaste wal.
Dit terwijl zij een paar uur daarvoor (lez. 5:00) nog het heertje was, toen ze na de afterparty met de
bandleden, naar eigen zeggen de slappe lach had met de hotelhaan (waarvoor dank namens de
andere hotelgasten).
Ondanks de avond ervoor, hebben we een prachtige zondag gehad en ook aardig wat sets gewonnen.
Op de boot terug waren we unaniem: een machtig weekend en absoluut voor herhaling vatbaar.
Het begon een jaar terug met ‘Volleybal… is dat misschien leuk om eens te proberen?’
Inmiddels weten we het antwoord: volleybal was een uitstekend idee. Er is veel geleerd, maar vooral
veel gelachen! VoVeSa blijkt een warme en gezellige vereniging. Dank voor het hartelijke welkom
binnen de club.
Tot volgend seizoen!
De recreanten